Als één grote deel van de maatschappij nul koopkracht heeft dan is het recessie toch. Veel winkels gaan sluiten. Het fenomeen werkloosheid heeft niks te maken met mensen maar wel met het economische systeem waarin we leven. Sociale zekerheid is een preventief maatregel tegen armoede die het gevolg is van ongelijkheid. Ongelijkheid is veroorzaakt door oneerlijke verdeling van wereld rijkdom:) en solidariteit onder rijken is hoog in de heel wereld.
We verbruiken soms goederen die geproduceerd zijn in ander landen door hardwerkenemers van gender toch. Maar geen recht hebben op uitekering in geval van werkloos worden.
Werk in fabriek die Eurobiljetten maakt en als er veel eurobiljetten zijn dan goederen= inflatie.
menselijke behoeften zijn in voordurende evolutie o.a medicatie bepaalen welke goederen naar de markt moeten komen.

Jong en onbezongen, maar wat als we ons immigratiebegleid beter aanpassen om economische vluchtelingen (die zo ver ik weet niet binnen mogen) te vermijden, daar geld bij uit te sparen en om daarmee de armen in onze samenleving financieel te steunen?
Klinkt als rechtse solidariteit niet? Maar zit er ergens misschien iets in?
(dat is toch wat velen tegenwoordig roepen, dat er enorm veel profiteurs zijn, of dat waar is, weet ik niet, maar aan de multicultureelheid te zien is er wel wat veranderd tegenover enkele decennia terug)

Nick

Heb met interesse de tekst ‘De Onvoltooide Vernieuwing’ gelezen.
Wat Caroline Gennez op deze blog schrijft klopt.
Het draagvlak voor onze sociale zekerheid dreigen we in Vlaanderen te verliezen.
Opletten geblazen!

Er kunnen denk ik inderdaad meer middenklassers uit het politieke centrum overtuigd worden links te stemmen. Velen vinden rechtvaardigheid belangrijk. De zwakkere moet beschermd worden. Maar…
de brave gewone werkmens (middenklasse) betaalt al véél belastingen. Belastinggeld moet zuinig besteed worden.
Alle vormen van fraude moeten nu eens eindelijk bestreden worden!
Links moet natuurlijk de fiscale fraude blijven aanpakken.
Maar links moet ook serieus in eigen boezem durven kijken.
Het financieel verschil tussen werken en niet werken moet meer uitgesproken zijn. Werken doen de meesten niet voor hun plezier!!!

Links heeft denk ik écht wel groeikansen. Gaan voor échte rechtvaardigheid. Dat is de zwakkere beschermen zonder dat de brave gewone werkmens uitgeperst wordt.
Links moet het opnemen voor deze brave gewone werkmens (middenklasse, politieke centrum) want zij dragen zowel financieel als qua draagvlak bij aan onze sociale zekerheid!

een groene kiezer met sympathie voor rood

als ik hoor dat er meer 25 procent gehandicapten onder
de armoedegrens liggen dan sta ik daar bij stil.Hoe onrechtvaardig kan een rijk systheem zijn.
Zelf heb ik een gemengd pensioen voor mijn vrouw en ikzelf van 750 euro per maand: = aan armoede.

Dank voor de vele reacties op deze stelling. Sta me toe om hier een eerste, tussentijdse repliek te posten. Ik merk in de reacties veel ongerustheid over de weg die de partij met deze stelling zou inslaan. Alsof we de deur op de kier zouden zetten voor een ruk naar rechts, een knieval zouden doen voor de kille, liberale logica van de meritocratie (‘je krijgt terug wat je geeft’). Niet dus. Voor sp.a blijft het ten allen tijde normaal dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. En dat diegenen die de solidariteit het meest nodig hebben, ze ook krijgen.

Wat bedoelen we dan wel als we zeggen dat je solidariteit ook moet waarmaken? Eenvoudig. Elk solidair systeem staat of valt met het draagvlak voor wederkerigheid. De sterkte van dat draagvlak wordt bepaald door de omvang ervan en de correcte werking. Hoe meer mensen bijdragen, hoe breder het net, hoe groter de bescherming. Hoe correcter de solidariteit werkt, hoe meer mensen bereid zullen blijven om solidair te zijn. De belastingen moeten fair zijn, de sociale bescherming doelgericht en efficiënt. Dat is voor ons een Siamese tweeling.

In mijn tekst De Onvoltooide Vernieuwing verwijs ik naar de visie van Tony Judt. Die stelt hoe er na de Tweede Wereldoorlog decennialang overeenstemming was, niet alleen onder democratische politici maar ook in de publieke opinie, over de pijlers van een zorgende, verenigende, herverdelende overheid. Dat besef is afgebrokkeld. Ironisch genoeg vooral bij mensen die hun welvaart en welzijn juist te danken hebben aan de inspanningen van de verzorgingsstaat. Die mensen zijn niet per se tégen solidariteit, maar ze haken wel af als ze het gevoel hebben dat de regels niet billijk worden toegepast voor iedereen. Ze willen dat sociale bescherming een verhaal van rechten is, niet van voorrechten. En ze vragen terecht dat er tegenover hun bijdrage ook degelijk werkende gemeenschapsvoorzieningen staan. Laat ons eerlijk zijn: wie af en toe de trein neemt, weet dat dit laatste helaas niet altijd het geval is.
Wat betekent ‘solidariteit waarmaken’ op de arbeidsmarkt? Wat het zeker niet betekent, zoals in de reacties hieronder her en der wordt gevreesd: een heksenjacht, een “pesterij” (reactie #17) van werklozen. Zoals Jo (reactie #52) terecht stelt: een zekere mate van werkloosheid is in elke economie normaal. Het smeert de motor van vraag en aanbod. Dat is geen alibi om er niets tegen te ondernemen. Net zo min is het een excuus om gelaten te reageren op bedrijfssluitingen.

Ik wil bij deze Frank (reactie #17) geruststellen en ook corrigeren: we sluiten onze ogen niet voor de gevolgen van collectieve ontslagen en herstructureringen. Bij Opel bijvoorbeeld zijn we er ons heel goed van bewust dat het bedrijf heel wat gemotiveerde en bekwame werknemers heeft, waarvan het talent absoluut niet verloren mag gaan. In elk sociaal plan moet de sleutel vervat liggen voor nieuwe kansen op de arbeidsmarkt. De Vlaamse regering keurde vorige week, op initiatief van Ingrid Lieten, het Groenboek Nieuw Industrieel Beleid goed. Daarin staat de versterking van het vormings- en arbeidsmarktbeleid ook centraal.

Zoals Wim (reactie #26) schrijft: “We moeten de mensen die hulp nodig hebben helpen, maar dan wel op een goede manier.” Daar ben ik het volmondig mee eens. Het gaat net zo goed op voor de sociale zekerheid als de arbeidsmarkt. Erger voor een samenleving dan werkloosheid op zich is het niet benutten van aanwezig talent. Wie talent heeft, maar de pech om geen job te vinden, moet maximaal geholpen en begeleid worden. Zoals het ook in mijn tekst staat: we moeten niet alleen zorgen dat de regels correct worden toegepast, we moeten bij elke burger het inzicht post doen vatten dat hij of zij voordeel heeft bij meer inkomensgelijkheid, eerlijke en gelijke kansen, goede publieke voorzieningen.

Wanner wordt de FOD Financiën weer opgericht nadat Reynders na meer dan 10 jaar erin geslaagd is om deze overheidsdienst volledig af te bouwen ? Personeel wordt niet meer aangeworven en de weinigen die toch nog binnen raken worden op diensten geplaatst waar men kaan kwaad kan doen m.a.w. niet de controlediensten die de fraude moeten opsporen ! En dat is de reden waarom De Wever liever Reynders in de toekomstige regering ziet zitten en niet de linkse partijen; het Vlaamse gebrul is dan maar bijzaak .

De huidige situatie is gevaarlijk. De maatschappelijke consensus omtrent solidariteit gaat stilletjes aan verloren. Wat kunnen we als socialisten hieraan doen? Er wordt ons sociaal systeem vaak verweten voor profiteurs te zijn gemaakt. Misschien moeten we strenger optreden tegen zij die misbruik maken van de sociale zekerheid: dat is immers ook afschuwelijk asociaal. Dan kunnen we de mensen die het echt nodig hebben beter helpen!

20 jaar geleden was het misschien nodig om 'tamme' werklozen wat onder hun gat te schoppen, maar die inhaalbeweging is al lang gemaakt. Vandaag de dag bestaat het 'activeringsbeleid' erin dat VDAB en consoorten werklozen bestoken met massa's vacatures waarvoor ze formeel niet eens in aanmerking komen.
Laat ons ook niet vergeten dat het kapitalisme werkloosheid nodig heeft ...en dat is géén oudbakken oostblok-praat, maar een nuchtere stelling van één van de belangrijkste guru's van het neo-LIBERALISME (!!!) nl Milton Friedman (NAIRU-stelling)... Volgens de rechtse politieke correctheid mag zo'n nuchtere waarheid echter niet meer gezegd worden....

Velen zullen zich wellicht de uitspraak van Jan Peumans van enkele weken geleden herinneren dat hij zijn loon "te hoog" vond, en er geen probleem mee heeft om in verhouding tot de opgelegde inspanning aan de bevolking, minder te verdienen.
Nogal wiedes zou men zo denken in deze tijden van "iedereen moet inleveren"
Maar goed, ik denk dat hij het eerlijk bedoelde.
Gisterenmorgen (27/09/2010)hoorde ik op radio 1 een journalist die Peumans herinnerde aan zijn uitspraak en hem vroeg indien zijn loon inmiddels "aangepast" werd?
Peumans antwoordde prompt dat dit deel uitmaakt van de huidige besprekingen, en in een speciale commissie aan bod komt. Na enig aandringen van de journalist zei Peumans dat hij daar geen uitspraak kon over doen en dat deze commissie, onderleiding van Vlaams Parlementslid De Caluwé staat. Daarover ondervraagt hakkelde De Caluwé met horten en stoten dat Peumans alleen over zijn eigen wedde kan spreken, en niet over het loon van "andere parlementsleden" die dat "...trouwens ook niet gevraagd hebben..." Het blijkt dat, in tegenstelling tot de vele creatieve oplossingen die men in petto heeft om de lonen van gewone werknemers naar goeddunken aan te passen, (naar beneden wel te verstaan) het volgens De Caluwé in dit geval ontzettend "complex en moeilijk" zou zijn hieraan wijzigingen toe te brengen, en dat er waarschijnlijk geen stappen in die richting ondernomen kunnen worden.
Waarom is dat voor een paar honderd parlementsleden oh zo moeilijk, en voor miljoenen gewone werknemers met een simpele vingerknip gebeurd?
Zijn er nog zo van die "buitengewone categoriën van inkomsten" waar inleveren alleen op "aanvraag" kan en waarvoor het "moeilijk" is om lonen en vergoedingen aan te passen?
Wie ging de "crisis" ook weer betalen?
Ik herinner me inderdaad ook dat enige jaren geleden Marc Wilmots willens nillens het loon van senator uitbetaald kreeg, zonder ook maar één enkele keer "gezeteld" te hebben ( is niet gelijk aan werken!)
Anderzijds kunnen parlementsleden, mits éénparige goedkeuring zichzelf ZONDER probleem bijvoorbeeld een "aangepaste vakantiegeld uitkering" stemmen. Wat dan unaniem gebeurd zou zijn. Kijk es aan!

U moet ook de strijd aangaan voor "culturele" solidariteit en uw Pascal Smet beletten om de Franstaligen tegen de borst te stoten met idiote voorstellen kwa talenonderwijs! Juist nu zoveel Walen zich eerlijk inspannen om Nederlands te leren en de Vlamingen te leren kennen!!!!

voor een solidariteitssysteem mag er geen verschil zijn tussen onze belgise burgers en al wat ons land wordt binnen gelaaten en overal terecht kan en krijgt zonder hier maar iets mee afgedraagen te hebben dan nog dat geruur over de waalen waar de vlaaming alles is gaan weg haalen de kliene mens kan daar niets aan doen weg geven dat kan iederheen maar het moet echt wel nutig zijn niet om er mee naar het beuten land te gaan maar wel onze kultuur moet geholpen worden voor een waardige toekomst

HELP MENSEN OP EEN GOEDE MANIER

We moeten de mensen die hulp nodig hebben helpen maar dan wel op een goede manier.

Enerzijds zijn er mensen die ziek zijn of op pensioen zijn die te weinig geld hebben om te overleven. Die moet meer geholpen worden.

Anderzijds zijn er mensen die aan de dop zijn of van het OCMW leven die niet willen werken, waarvan sommige de hele dag bier zitten te drinken.
Die mensen moet ook geholpen worden maar dan op een andere en betere manier.
Die mensen moeten onder andere geactiveerd worden.

"Als socialisten moeten we de balans tussen ‘geven’ en ‘krijgen’ opnieuw in evenwicht brengen."

Deze zinsnede stoot me echt tegen de borst. "De rijken" geven zowiezo meer (enkel in absolute cijfers, niet in relatieve cijfers). Moeten ze dan ook steeds (veel) meer krijgen?

Wat is solidariteit trouwens? Een mooie definitie: "Solidariteit is een gemeenschappelijk streven naar gemeenschappelijke doelen".

Bv.: ieder wil een dak boven zijn hoofd, ieder wil zijn kinderen goed laten opgroeien, ieder wil een pensioen waarmee hij/zij zijn oude dag met kan doorkomen.

Het gemeenschappelijke streven ernaar noemt men solidariteit, omdat we als rijke samenleving het ethisch verplicht zijn iedereen mee te hebben en in hun waardigheid te laten.

Dus laat die zinsnede gauw vallen. Dat klinkt liberaal en dus degoutant koud.

Solidariteit: wat met de collectieve ontslagen, herstructureringen, werklozen? Caroline schrijft in haar tekst dat veel partijleden willen dat de werklozen harder worden aangepakt, en dat ze tegen "hangmatsocialisme" zijn. Ik hoor ook sommige mensen dat zeggen: ze praten na wat dagelijks in hun krant staat, en wat de N-VA zegt. Maar de realiteit is dat het aantal arbeidsplaatsen blijft afnemen, en dat voor de ontslagen personeelsleden meestal geen job te vinden is. Of moeten ze naar Polen gaan werken? Door arbeidsplaatsen te schrappen verhogen de commerciële bedrijven hun winsten waarop ze bijna geen belastingen betalen. Door de voortdurende toename van werkritme en automatisering blijft de productiviteit stijgen, en bijna alle bedrijven hebben overproductiecapaciteit, dwz. ze hebben geen reden om aan te werven, zelfs al krijgen ze daarvoor nog geld toe van de overheid. Het probleem van de werkloosheid willen oplossen door "activering" en sancties is dus bedrog en pesterij die door het ABVV is aangeklaagd. De commerciële media houden het idee in stand dat werklozen profiteurs zijn, en dat bruggepensioneerden te vroeg "uitgestapt" zijn. De media staan aan de kant van het patronaat; ze zijn zelf winstgevende bedrijven. Zelfs Guy Quaden van de Nationale Bank spreekt van te vroeg uitstappen: neoliberale propaganda van de business scholen. De partij moet het publiek trachten dit bedrog duidelijk te maken; maar we hebben helaas geen eigen krant of TV keten. Opboksen tegen de commerciële media en VRT kunnen potentieel wel de vakbonden.
http://www.dewereldmorgen.be/blog/froels/2010/06/11/iedereen-aan-het-werk-maar-waar-zijn-de-jobs
http://www.dewereldmorgen.be/blog/froels/2010/07/07/quaad-op-uitstap-het-uitstoot

Sprekend over fraude, dus het verdwijnen van middelen die de gemeenschap zouden moeten toekomen: Dirk VDMaelen heeft samen met de PS, Groen en Ecolo een wetsvoorstel ingediend dat zopas besproken is, om de fiscus mogelijk te maken het zogenaamde bankgeheim op te heffen, in specifieke gevallen. Het ABVV liet onlangs een raming maken van de fiscale fraude: ongeveer 20 miljard per jaar, aan niet-geïnde BTW, of geschat door studie van de gezinsinkomens. Maar daarnaast zijn er tal van legale belastingsontwijkingen die vooral de grote bedrijven en grote vermogens toepassen, zoals de notionele intrestaftrek. De grootste bedrijven betalen op hun winst minder % belastingen dan de laagste looncategorie. Verder kregen de bedrijven sedert enkele jaren allerlei lastenverlagingen en steun tenkoste van de RMZ, zogenaamd om de werkgelegenheid te bevorderen. De vakbonden berekenden dit op 7-9 miljard per jaar. Maar het was een blanco check aan de bedrijfswereld: die dankt massaal af, wegens de crisis zeggen ze. Tenslotte verdwijnen winsten op legale wijze naar belastingsparadijzen: Liechtenstein, Monaco, Guernsey, de Kaaimaneilanden...Dit alles moet door de wetgever aangepakt worden, want intussen leven 15-20% van de gezinnen onder de armoedegrens, en durven meerdere partijen spreken over bezuinigen op de sociale zekerheid, op jobs bij de overheid. WE moeten volgens de commerciële media allemaal besparen want Leterme en Reynders hebben 20 miljard belastingsgeld aan de banken gegeven, en Fortis verkocht aan BNPParibas dat miljarden winst maakt. In 2009 maakten de Belgische beursgenoteerde bedrijven 14,5 miljard nettowinst. In 2010 zal het nog meer zijn. Dat geld wordt uitgestrooid of verdwijnt zonder bewijsbaar nut voor de economie en de samenleving. Maar de bevolking zou nu 25 miljard besparingen moeten ophoesten! Dat is misschien geen fraude, maar wel moreel verwerpelijk. Dat is de waarde die de partij moet naar voor schuiven.
http://www.dewereldmorgen.be/blog/froels/2010/05/15/mensen-moeten-inleveren-terwijl-miljarden-winsten-worden-uitgedeeld
http://www.dewereldmorgen.be/people/froels

De sp.a moet de partij zijn van de mensen die het begrip "solidariteit" centraal wensen te stellen: de partij van zowel de mensen die solidair willen zijn als diegene die nood hebben aan solidariteit. Niet alleen de zorgbehoefenden en sociaal zwakkeren moeten op onze steun kunnen rekenen, ook de middenklasse die solidair wil zijn, moet op de steun van de Vlaamse sociaal-democraten kunnen rekenen. Fiscale fraude en misbruiken van de sociale zekerheid zijn even asociaal en moeten even hard worden aangepakt. Het overleven van ons sociaal-zekerheidsysteem moet centraal staan.

ik vind dat er teveel naar hun zelf word gekeken,en niet naar de personen rond om hun,die het echt nodig hebben,men moet vooruit zien en dat word weinig gedaan,en ja de grote moeten inleveren,en de fraude moet zeker aangepakt worden,want dat word al jaren gezegd en toch word er niets gedaan,of heel weinig,er word te veel met geld gegooid,en het gaat naar de verkeerde personen.

We moeten erover nadenken of ons solidariteitssysteem (ziekenhuizen, instellingen) niet te zeer gebaseerd is op het aanbod, dan wel op de noden van mensen.
Frank Boeye
Kapellen